خواندن مطلب نامه های فرهنگی در شماره 105 گیله وا/ صفحه 29/ مربوط به استاد دکتر منوچهر ستوده منقلبم کرد. یاد رگبارهای عصر شهریوری آستارا افتادم که بی هیچ لکه ابری، آسمان غرنبه ای می شنیدی و بعد از یک لحظه در عین ناباوری بارانی تند کوچه های خاکی را لبریز می کرد. من می ماندم و بچه های محل لُخت و پاپتی که چکار کنیم نه هوا ابری بود نه خورشید سمج شهریور ناپیدا. بعد باران بند می آمد و رنگین کمانی بر روی دریا پل می زد و ما داد می زدیم: فاطما خالا فرش توخی! خیس و شاداب، بازی را ادامه می دادیم تا برسیم به خانه و پاهایمان را بشوییم و آماده کتک خوردن باشیم!

خواندن مطلب نامه های فرهنگی در شماره 105 گیله وا/ صفحه 29/ مربوط به استاد دکتر منوچهر ستوده منقلبم کرد، یاد دهه پنجاه افتادم وقتی در تنها کتابخانه عمومی شهر جلد اول از آستارا تا استارباد را دیدم، از خواندن نام آستارا بر روی کتابی قطور برق از چشمانم جهید و در دلم رگباری از شور و شوق باریدن گرفت. کتابی که از اماکن تاریخی نوار ساحلی (از آستارا تا استارباد) ادامه داشت و نقطه به نقطه بقاع متبرکه و مزار و تربت عارفان و مشایخ و گورهای تاریخی و آثار فرهنگی خاموش را با چاپ تصاویر و شرح جامع نشان می داد. از مزار شیخ محمود خیوی و پیر قطب الدین گرفته تا امامزاده ابراهیم و ... آن جا بود که من به عظمت کار استاد ستوده آفرین گفتم که چگونه ما از این اماکن تاریخی شهر خود بی خبر بودیم (حالا بماند که عده ای فرصت طلب با جلد اول همین کتاب چه بلایی بر سر این اماکن آوردند و حتی به سنگ قبرها رحم نکردند) از آن پس نام استاد منوچهر ستوده در دلم نشست و افتخار کردم بر چنین بزرگمردی که کاری کارستان را تدارک دید.
□ خواندن مطلب نامه های فرهنگی در شماره 105 گیله وا/ صفحه 29/ مربوط به استاد دکتر منوچهر ستوده منقلبم کرد، یاد روزی افتادم که پستچی زحمتکش خیس و خسته شماره 100 گیله وا را تحویلم داد از این که نشریه ای محلی به صدمین شماره رسیده بود خوشحال شدم و تبریک نوشتم، تبریکی از سر درد به محمد تقی پوراحمد جکتاجی که حضورش در محدوده فرهنگی گیلان مغتنم است، چرا که او با صدمین شماره گیله وا و ویژه نامه های ادبیات و اندیشه ثابت کرده است که به گیلان و فرهنگ ایران زمین عشق می ورزد. آرزو کردم که اهالی فرهنگ و مسؤولین لوح افتخار به این پژوهشگر نستوه بدهند تا سرمشق آیندگان باشد، مردی که با سرمقاله های جانانه اش در گیله وا از رنج دیرسال اهالی این جهنم سبز نوشته است.
□ خواندن مطلب نامه های فرهنگی در شماره 105 گیله وا/ صفحه 29/ مربوط به استاد دکتر منوچهر ستوده منقلبم کرد تا جایی که مجبور به نوشتن این ناله فرهنگی شدم تا خدمت استاد ستوده بزرگ و بزرگوار بنویسم دکتر جان انصاف نبود پاسخ یک عمر تلاش فرهنگی مردی که در راه وحدت اقوام ترک و گیلک و تالش و اعتلای ایران عزیز قلم زده است این گونه داده شود، آن هم از سوی استادی دردآشنا با عمر پرباری در پژوهش و تألیف و تدریس، آن هم درباره شاگردی فروتن که تمام زندگی اش را وقف حقیقت جویی و دادخواهی کرده است. انصاف نبود به خاطر اختلاف نظردر تنظیم تقویم محلی به ابطال تقویم یک عمر تلاش فرهنگی این گیله مرد فرهیخته برخیزیم و با الفاظی سخیف و دردناک به تحقیر بزرگان خود برآییم، چرا که به قول استاد: با هو و جنجال کسی قدر و مرتبه بیشتری پیدا نمی کند.
□ کاش این نامه را نمی خواندم و این حاشیه را نمی نوشتم و یاد رگبارهای عصر شهریوری آستارای دیروزم نمی افتادم، الان خیس باران بدگمانی ام در کوچه های خاکی از آستارا تا استارباد. کاش باران بند بیاید و استاد دوباره نامه اش را بخواند و بدگویی بدخواهان را کنار بگذارد، با شاگرد خود مهربان باشد تا باز هم رنگین کمان مهر و سپاس در آسمان فرهنگی ما پل بزند!
آستارا- مهر 88