بو گوفته بی « هيزاران گب دارم من ، همهٰ بر لب دارم من، نشا گوفتن به صد سال » .
چی خُب بوگوفتی پِله گِل. می ديلˇ گبا بزه يی . خيليانˇ ديلˇگبا بزه يی. منم هيزاران گب دارم، همه يا برلب دارم، ولی گوفتن نتانم !

بوگوفته بی ، اوپيشانیˆ، وختی حله دانشجوبی و شوروع بوکوده بی به خاندن و تازه آواز اورگاده بی گيلکی ، دانشکده جغلان ، اوشان کی گيلک بيد، خوشانˇ سرا تاوداييد بيجير، شرمندگی جا ! اما غيرˇ گيلکان، ترا تشويق بکوديدی به خاندن ! اَ کار حکمن ترا خيلی سنگين بينيشته بو کی خيلی جايان دِه اَ گبا بزه داری ! چی بکشه بی راستی ! گيدی يا می دورون مرا خوردن درهٰ می بيرون خلايقا ! راست گيدی !
تی اَ گب مرا يادˇ«دامون» تاودا . سی سال پيشانیˆ بو ، کی هنی سی سال ويشتر ناشتيم. روزنامه یˇ دامونا تازه راتاودابوم . هر چی نيويشتيم گيلان ره بو، گيلکی زبانˇ مره. تو اگر خاندنˇ مره شوروع بوکودی، من نيويشتنˇ مره سربيگيفتم پِله گِل.

ترا ياده کی ايتا بوگو بيشتاوم تی مره اويا داشتيم ، تی اولين بوگوبيشتاو بو انقلاب پسی. عاشورپورˇ اولˇ بوگوبيشتاوبو گيلانˇ مطبوعاتˇ ميان، اونم به گيلکی ! چقد جا بوخورده بی، چقد ترا خوش باموبو، چی استقبالی بوکوده بی ! چی خورم گبانی بزه بی ! تو خب دانی چی کرا گم پِله گِل !
اوی ديل ايپچه تام بزن تام تی مانستـن ديـل ده نخـام
چره انـدر تسکی اوی ديـل تو کـی تنها نـاری موشکيل
گفتن دوبوم تی گب مرا دامونˇ ياد تاودا. دامونم تی خاندنˇ مانستن تازگی داشتی، نوکوده کار بو، اولˇ بار بو. حله دو سه تا شوماره ويشتر چاپ نوکوده بوم کی ايتا نامه بالا بولند می دس فارسه، بينويشته بو: آقا تا هسا امه را دس تاوداييدی امی گب زئنˇ مره، هسا تو بامويی سندم فادان دری تی نيويشنˇ مره !
پِله گِل دينی؟ امی شواهتانا دينی ! چهل سال پسی، کوی به کويا فارسه بيم، کوی بوخورديم کس کسا ! خالی تو نيبی کی اَجور تلخˇ گب بيشتاوسته بی، ناروا بيده بی، منم تی مانستن بوم. تو کوتا نامويی اما، منم نی . چون هر دو دانستيم چيزی کی ريشه ناره نتانه دوام باوره. ايتاکوچی بادˇ مره کفه، لقهٰ بِه فوگورده، جوگورده.
تو کوتا نامويی ، هوتو کی تی بوگوبيشتاوˇ ميان بوگوفتی . نشان به اَ نشانی کی الان گيلکی موسيقی رشد بوکوده ، لوُز بترکانه، کولوسه قرصا کوده . هوتو کی دامون کوتا ناورده پا بيگيفته، تکس بوکوده، زيادابو. سرتوک و خزری يا پوشتˇ سر بنا، فارسه تا گيله وا.
گيلکی آواز ، گيلکی شعر و ترانه، گيلکی زبان هيچ وخت نيميره، چن تا آدمˇ گول و ساده يو خوش باورˇ گبˇ مره جا نزنه، خو رايا شوئن دره، بعضی وختان توند، پاری وختان کوند. هسا بد يا خب خو تغيير تحولا کودان دره کی لازمه، خو تکاملا دئن دره. امی دس دينه، زمانˇ دس دره !
ايوارکی جه تی همشهرينˇکردکارˇ خيلی ناراحتا بوسته بی بو گوفته بی می آهنگانا بی اذنˇ ايجازه، گيريدی تکثير کونيدی، ارا اورا فروشيدی. بوگوفته بوم اشان کی اَ کارا کونيدی، نتاجˇ هو نسلی ايسيد کی اول سری تی گيلکی خاندنˇ جا خجالت کشه ئيد و خوشانˇ سرا جير تاوداييد. بوگوفته بوم دئر واخبا بوستی پِله گِل، اَنˇ آخرانا تو بيشتاوستی. سالانˇ ساله کی تی آواز دس به دس گرده، صفحه، کاست بوبو، کاست CD بوبو ، CD ،DVD . همه اونˇ بهره يا ببرديدی جقرزˇ تو. بعضيان سودˇ مادی بريدی ، بعضيان نی لذت ايشتاوستنˇ تی صدايا. ته ره چی فرق کونه پِله گِل که کی چی سود بره. تو از اولشم نخاسته بی يک شی جه اَ راه تی جيب دوکونی. نخاستی تی يخه پولوکا هر کسˇ ويجا دَوَدی. هر چی بخاندی مردومˇ ره بو، تی ديلˇ ره بو، موسيقی ره بو، گيلان و ايرانˇ ره بو، نوبو؟ تو خودت تی بوگوبيشتاوˇ ميان، دامونˇ ره بوگوفتی ، مردوم بخانديد، جه ياد کی نبرديد ! هسا اگه هر کی اَ کارا کونه، بدا بوکونه ، بی معرفتی کونه . چی فراوانه بی معرفت. ايمرو ، فوجه لشک لَوَر، پاييزˇ ولگˇ مانستن، بيگير ته رِه جارو بزن، فَرَد .
مردوم ترا، تی صدايا، تی آهنگانا دوس داريدی. ترا ياد داريدی. انا گيدی معرفت.
تو تومامˇ خانه اتاقانˇ ميان ايسايی. تومامˇ طاقچهٰ نˇ سر نيشته ای. تومامˇ رفانˇ سر ديچه نايی.
« تی خانه آباد ليلی، و لانه اَ باد ليلی ، فارسه تی گوش ايمشب، می داد و بيداد ليلی. می داد و بيداد ليلی »
بوگو دوروغ گم . تی سينه يا پيش باور ، شق بئس . اوتو کی هميشه تی سينه يا پيش آوردی گوفتی « ای بابا ، تو چی گی؟ »
حله اَن چی ؟ ترا کوه کمندˇسر، خوشانˇ سر نيهيدی خانيدی، ترا خوشانˇ مره بريدی «کوه توکالی». تی امره پا به پا کوبيدی، آييدی:
« هرای باييد پا بکوبيم دس بزنيم آی زاکان، زودتر بيگيد سازˇ نقاره چِنا باييد اَ سامان »
پِله گِل تو بوشويی نانی کی وختی قارماق تاوديد کولی بيگيريد تو خاندن دری. ماشين فوراندن دريد، تو خاندن دری. شب کشيک دائن دريد، تو خاندن دری . اصلن من کی شبان بيدار ايسم تا خروسخان، تايپ بوکوده مطلبانا قيچی کونم، چسب زنم، ليئات کونم، صفحه دبدم تا گيله وا چاکوده ببه، بيرون بايه ! چی سردˇ زمستان شبانا کی ورف فتيله فتيله واره، چی گرمˇ تابستان شبانا کی عرخ مرا چولکه، هميشک تويی کی می ور ايسايی خاندن دری:
« بيـا چشمک بزن ستاره کی می ديـل بی قراره
مايا بـورون باور خـودايـا کـی هـوا خيـلی تـاره »
بخان عاشورپور، هنده بخان، پورپورˇ ره بخان. مردومˇ ره بخان. مالايانˇ ره، بج کارانˇ ره، چايکارانˇ ره، کراچِئنˇ ره، کارگرانˇ ره. بخان ايمرو زاکانˇ ره، فردا زاکانˇ ره، اميدˇ وسی، عشقˇ وسی، گيلان و ايرانˇ ره، بخان پِله گِل، بخان « گيلˇ ره، اَ مرداکˇ ديلˇ ره. »

* پِِلِه گِل : بزرگمرد، نستوه، عزيز همه